Zegar porównujący czas w Polsce i Irlandii

(pokazuje prawidłowe godziny jeśli twój zegar systemowy jest dobrze ustawiony)

Dublin (w języku irlandzkim Baile Átha Cliath) to największe miasto i stolica Irlandii, położone na wschodnim wybrzeżu kraju, u ujścia rzeki Liffey do Morza Irlandzkiego i zamieszkałe przez 480 tys. mieszkańców (1996; zespół miejski, tzw. Greater Dublin - 1,12 mln).

Naturalną oś stolicy tworzy rzeka Liffey, płynąca z zachodu na wschód i dzieląca Dublin na dwie dzielnice o wyraźnie odmiennym charakterze - North Side oraz bogatszą i bardziej nowoczesną South Side. Oś północ-południe wyznaczają z kolei ulice Grafton i Westmoreland, których przedłużeniem na północnym brzegu rzeki jest O'Connell Street.

W turystach przybywających do Dublina od strony morza, zachwyt budzi jego malownicze położenie nad piękną, otwartą Zatoką Dublińską, na tle osobliwych, stożkowatych gór Wicklow, wznoszących się na południu.

Miasto zostało założone ponad tysiąc lat temu przez przybyszów z Norwegii, Normanów. Dziś jest to metropolia o międzynarodowej renomie, która równocześnie cechuje się ciepłą atmosferą małego miasteczka. Jest to największe miasto Irlandii, centrum życia gospodarczego, kulturalnego i naukowego kraju, a także port morski. Znajduje się tu wiele znakomitych teatrów, muzeów, galerii sztuki, co sprawiło, iż w 1991 roku Dublin obwołany został europejską stolicą kultury. Obecny wygląd miasta pochodzi przede wszystkim z XVII i XIX wieku, z ogromnymi wpływami brytyjskimi.

Centrum miasta nie jest duże i łatwo się w nim zorientować. Najlepiej poruszać się po nim piechotą (nie jeżdżą tam samochody), bo wszędzie jest tam blisko. W Dublinie trudno się zgubić, gdyż wyśmienitym punktem orientacyjnym jest rzeka i najważniejszy, największy most O'Connella. Centrum cechuje niezliczona ilość wąskich uliczek, małych sklepików, restauracyjek, straganików, wystaw i muzeów, a wszędzie czytelne oznakowanie i przyjaźnie nastawieni do pomocy ludzie, których można bez problemu pytać o różnego rodzaju rzeczy. Praktycznie zawsze dobrze doradzą. Można tu też spotkać naprawdę ogromną ilość turystów, którzy przybywają tutaj z całego świata. Co chwilę, na każdym rogu usłyszeć można mieszankę wielu języków. Jak to bywa ostatnio na całym świecie, najwięcej jest tutaj Japończyków.

Dublin jest niezwykle barwnym miastem – atrakcje stanowią tu zarówno wspaniałe budynki, gościnne puby, jak i najstarszy na świecie ogród zoologiczny czy największy w Europie park miejski Phoenix, gdzie między innymi znajduje się oficjalna siedziba prezydenta oraz zoo.

Większość najważniejszych atrakcji znajduje się po stronie południowej rzeki Liffey, a dla wielu turystów prawdziwym centrum miasta jest to, co pozostało najlepszego po Dublinie georgiańskim - wytworne place Fitzwilliam i Merrion ze zgrabnymi ceglanymi domami o okazałych drzwiach wejściowych, otaczającymi starannie wypielęgnowane ogrody oraz szeroki, ale osobliwie wytworny St Stephen's Green. W eleganckiej South Side mieści się także najsławniejsza irlandzka uczelnia wyższa, dostojny Trinity College z nie mniej znaną biblioteką, handlowa Grafton Street, artystyczna dzielnica Temple Bar z "alternatywnymi" sklepami i knajpkami oraz większość miejskich muzeów i galerii. Wszystko to połączone jest  z nowoczesnością banków i biurowców.

Trinity College, położony w sercu Dublina, na południowym końcu Grafton St., założony został w 1592 jako uczelnia protestancka, która miała kształcić przeciwników papieża. Stał się szybko najważniejszą uczelnią w Irlandii, choć studiowanie tu było obłożone ekskomuniką przez kościół katolicki aż do XX wieku. Studiowali tutaj m. in. Jonathan Swift, Oskar Wilde, Samuel Beckett. Kompleks budynków uniwersyteckich może poszczycić się wspaniałą dzwonnicą (kampanilą) i wieloma okazałymi gmachami. Jednak jego niewątpliwie największą atrakcją jest Book of Kells (Ewangeliarz z Kells) – najpiękniej zdobiona średniowieczna księga rękopiśmienna świata, pochodząca z ok. 800 r. Dodatkowo w zbiorach uniwersyteckiej Starej Biblioteki znajduje się ponad 200 tysięcy innych bezcennych starodruków.

Naprzeciwko Trinity College znajduje się imponujący budynek Banku Irlandii, będący wcześniej siedzibą parlamentu irlandzkiego podczas panowania brytyjskiego. Na tyłach Banku Irlandii rozciąga się schodząca nad rzekę dzielnica pubów, restauracji, sklepów i galerii sztuki - Temple Bar, plątanina wąskich, często brukowancyh uliczek.. Dublin to miasto tysięcy pubów. Będąc w jego centrum, nie można przejść obojętnie koło ich niezliczonej masy. Wszystkie są cudownie odrestaurowane, okolica ich jest zawsze posprzątana, a w środku zawsze gra dobra muzyka. Właściciele przykładają szczególną uwagę do jakości podawania piwa, zapewnienia miłej, przyjaznej atmosfery oraz o renomę. Rzeczą, której nie da się tam pominąć, jest ich wielka kultura. Ludzie, którzy tam przychodzą nie są nigdy do siebie źle nastawieni. Każdy jest przyjmowany z uśmiechem, w przyjazny sposób. W przeciwieństwie do bardzo bolesnej, polskiej rzeczywistości, osoba, która tam wszczęłaby bójkę, już nigdy tam nie wejdzie. Będąc w wielu takich miejscach, nie zauważy się chociaż najmniejszej oznaki wrogości ludzi. Tam nikt nie przychodzi "zalać się". W irlandzkich pubach i klubach spotykają się ludzie pokojowo nastawieni do siebie, nie chcący toczyć z kimkolwiek wojny.

Wychodząc z Trinity College warto udać się ulicą Nassau na ulicę Kildare do Muzeum Narodowego. Tam można poznać całą historię Irlandii, poczynając od przeszłości prehistorycznej, przez czasy celtyckie, średniowiecze, podboje brytyjskie, czasy walki o niepodległość, aż do odzyskania niepodległości w 1922 roku. Jest to niewątpliwie istotne miejsce w Dublinie.

Po wyjściu z muzeum warto pójść dalej ulicą Kildare do parku o nazwie Stephen's Green, jednego z ładniejszych w mieście. Spacerując po nim dochodzi się do centralnego placyku, gdzie znajdują się popiersia wybitnych Irlandczyków w tym popiersie patriotki irlandzkiej walczącej w Powstaniu Wielkanocnym 1916 r., Konstancji Markievicz, żony polskiego hrabiego.

Z tego parku warto udać się do wyjścia zachodniego, którym wychodzi się na Grafton Street - najbardziej znany deptak Dublina, miejsce opisywane w wielu książkach przez wybitnych pisarzy irlandzkich. Idąc w dół Grafton St., dojdziemy do Trinity College, po drodze mijając pomnik Molly Malone, legendarnej przekupki dublińskiej opiewanej w balladach.

Przechodząc obok Trinity, można skierować się nad rzekę Liffey, w kierunku mostu O'Connel Bridge. Znajduje się tam ponoć najstarszy pub Irlandii, Brazen Head (z Xll w.). Z pubu, idąc wzdłuż rzeki na wschód dochodzi się po kilku minutach do katedry Christ Church. Ta średniowieczna świątynia, której fragmenty pochodzą jeszcze z XI w., kiedy to stał tam oryginalny drewniany duński kościółek, jest obecnie katedrą protestancka, znajdują się w niej jedne z największych na wyspach podziemi, pochowany w niej jest m. in. Strongbow, założyciel tego kościoła, tu również działał św. bp Dublim, Laurence O'Toole, którego serce znajduje się w jednej z kaplic. Warto zwrócić uwagę na piękne zdobienia katedry.

Idąc z Christ Church wprost na południe dochodzimy po kilkudziesięciu metrach do Katedry św. Patryka, również protestanckiej. Zbudowana została ona w roku 1190 lub 1225 (zdania na ten temat są podzielone) w miejscu, gdzie wg wierzeń św. Patryk – patron Irlandii, chrzcił nowo nawróconych. W katedrze tej działał m.in. Jonathan Swift, autor "Podróży Guliwera", którego grób oraz kącik pamięci znajduje się wewnątrz Katedry. Zwracają uwagę groby wielu zasłużonych Anglo-Irlandczyków i Irlandczyków, w tym jednego z prezydentów Irlandii.

Wracając do centrum warto wstąpić do pochodzącego z XIII wieku zamku dublińskiego, siedziby okupujących Irlandię Brytyjczyków, obecnie jednego z budynków rządowych w Dublinie (Dublin Castle).

Osobną atrakcją dla wytrwałych jest zwiedzenie muzeum browaru Guinness'a. Znajduje się ono przy James's Street, która jest przedłużeniem Thomas Street West (idąc na zachód od katedry Christ Church - od katedry około 25 min.).

Przechodząc obok Trinity, można skierować się na drugą, północną stronę rzeki Liffey, przez O'Connel Bridge. Najważniejszy most w Dublinie, jak mawiają złośliwi, jest szerszy niż dłuższy, po jego przejściu wchodzimy na najważniejszą ulicę Dublina - O'Connell Street. Wita nas na jej początku pomnik Daniela O'Connella, jednego z wielu irlandzkich patriotów. Pas oddzielający jezdnie jest deptakiem, na którym znajduje się kilka pomników. Warto zwrócić uwagę na dwa. Ze wzniesionymi do nieba rękoma stoi James Larkin, przywódca robotników irlandzkich, działacz związkowy, socjalista, dalej znajduje się nowoczesna rzeźba kobiety w kąpieli. Pomnik ten zbudowano na miejscu wysadzonej w powietrze kolumny Nelsona - symbolu panowania brytyjskiego. Dublińczycy w dość frywolny sposób nazwali owo dzieło sztuki "panienką (wiadomej profesji) w kąpieli". Po lewej stronie, tuż po minięciu pomnika Larkina, znajduje się jeden z ważniejszych budynków Dublina: GPO - czyli główny urząd pocztowy, miejsce w którym rozpoczęło się w 1916 r. Powstanie Wielkanocne. Dochodząc do końca ulicy O'Connella znajdujemy pomnik innego patrioty - Parnella.

Dalej na północ, przy georgiańskich placach, starszych i bardziej zapuszczonych niż te w South Side, ulokowało się Muzeum Pisarzy Dublińskich oraz Miejskie Muzeum Sztuki Hugh Lane. Na zachodzie rozpościera się największy w Dublinie i jeden z największych na świecie Phoenix Park, ulubione miejsce spacerów Dublińczyków, w którym znajduje się między innymi oficjalna rezydencja prezydenta oraz zoo. Prawie na środku parku wznosi się krzyż papieski, upamiętniający największą mszę w dziejach Irlandii, którą odprawił Jan Paweł II.


Wracając nad rzekę, po lewej stronie, w przecznicy naprzeciwko GPO,  znajduje się pomnik Jamesa Joyce'a (Talbot St.), po drugiej stronie O'Connell St. przy GPO rozpoczyna się natomiast Henry St. ważny deptak Dublina i targ warzywny. Idąc na zachód wzdłuż północnego brzegu rzeki Liffey po około 20 min. dochodzi się do Czterech Sądów (Four Courts), gdzie do dziś znajdują się sądy dublińskie. Dochodząc do Church St. można skręcić w prawo do kościoła St. Michan's, gdzie można w podziemiach podziwiać mumie, zachowane dzięki specjalnemu mikroklimatowi. Spacerując nad rzeką Liffey, warto zwrócić uwagę na znajdujący się na północnym brzegu urząd celny (Custom House).

Z zabudową centrum mocno kontrastują przedmieścia. Kolejką można się łatwo dostać do każdego punktu nad Zatoką Dublińską, od rybackiego portu Howth na północy, po opisywane przez Joyce`a południowe przedmieścia Sandycove, rozsławione przez satyryka Flanna O'Briena Dalkey i uzdrowiskową Killiney, dziś skolonizowaną przez bogatych i sławnych. Dublin wyróżnia się również spośród innych światowych stolic tym, że wyjątkowo łatwo z niego wyjechać, co sprzyja wypadom na wzgórza i wybrzeże Wicklow na południu czy ku megalitycznym pomnikom w zielonej dolinie Boyne na północy.

To miasto urzeka i chyba nie trzeba więcej o nim pisać. Je należy po prostu odwiedzić i samemu się przekonać o jego uroku.

Strona w budowie