|
Klimat Kanady, ze względu na wielkość tego kraju, jest
zróżnicowany: od umiarkowanego na południu do subpolarnego i polarnego na
północy. Na terenach nadmorskich i w rejonie Wielkich Jezior zimy są
łagodniejsze, a lata chłodniejsze niż w głębi kraju. Lipiec i sierpień są ciepłe
nawet na dalekiej północy, więc właśnie na te miesiące przypada szczyt
przyjazdów turystycznych. Od listopada do marca temperatura spada niemal
wszędzie poniżej zera (wyjątkiem pozostaje zachodnie wybrzeże). W wielu
zakątkach kraju zima bywa jednak pogodna i sucha, a wszystkie kanadyjskie miasta
są przygotowane na walkę z surowym klimatem. Mieszkańców chronią m.in. kryte
chodniki i pasaże handlowe. Średnia temperatura w styczniu
wynosi od powyżej 0°C na
zach. do –10°C na wsch. i do
–35°C i mniej na pn., w lipcu od 3–5°C
na pn. do 21°C na pd.
Największe opady występują na zach. stokach Kordylierów (2500, miejscami 6000 mm
rocznie), najmniejsze — we wnętrzu kraju (do 400 mm), na wsch. 1000–1400 mm
rocznie. W prowincjach nadatlantyckich i we wschodniej Kanadzie wyodrębnia się cztery
wyraźne pory roku – chłodną, śnieżną zimę, łagodną wiosnę, ciepłe lato (krótsze
i chłodniejsze na północy i w głębi kraju) oraz długą, chłodną i suchą jesień.
Miejscowości wypoczynkowe nastawiają się głównie na sezon letni, choć wielu
turystów przyjeżdża też pod koniec września i w październiku (zwłaszcza do
Nowego Brunszwiku), by podziwiać malownicze jesienne krajobrazy.
W Ontario i Québecu pory roku są także dość wyraźne, a klimat zróżnicowany. W
południowym Ontario zimy są chłodne, wilgotne i brzydkie (suchsze i chłodniejsze
w Québecu), a wiosny – długie i łagodne (od kwietnia do czerwca). W lecie bywa
gorąco, często też dokucza duża wilgotność powietrza. Do miast, opuszczonych
przez mieszkańców, ściągają tłumy turystów. Chyba najlepiej jest przyjechać
jesienią – nie ma skoków temperatury ani wielkiego ruchu turystycznego.
Klimat prowincji centralnych – Manitoby, Saskatchewan i Alberty – odznacza się
największymi skrajnościami. Zimy są tam najdłuższe i najsurowsze, za to lata –
pogodne i piękne, przerywane gwałtownymi burzami. Zimą w Góry Skaliste
przyjeżdża wielu narciarzy, jednak szczyt sezonu zawsze przypada na lato.
Dotyczy to zwłaszcza gór, w których najlepszą porą do wędrówek jest lipiec i
sierpień. Właśnie wtedy najrzadziej pada deszcz; jeśli jednak się zdarzy,
przybiera postać gwałtownej ulewy. Zimą powszechnym zjawiskiem są szalejące
zamiecie śnieżne.
Południowo-zachodnie rejony Kolumbii Brytyjskiej wyróżniają się bardzo
korzystnym klimatem, a i różnice temperatur są mniejsze niż gdzie indziej.
Znaczna część prowincji narażona jest jednak na działanie niżów znad Oceanu
Spokojnego, należy więc do najbardziej deszczowych obszarów Kanady. Aby uniknąć
opadów, najlepiej przyjechać późną wiosną, latem lub wczesną jesienią.
Na terenie Jukonu, Terytoriów Północno-Zachodnich i Nunavut zimy są bardzo
mroźne – całymi miesiącami temperatura nie wzrasta powyżej zera. Opady należą do
najniższych w kraju, lato jest krótkie i ciepłe, a wiosna (oczywiście,
przychodząca późno) przynosi feerię barw na porośniętej kwiatami tundrze. |
